Hz. Salih Kıssası: Mucize Deve ve Semud Kavminin Sonu

Semud kavmi, Ad kavminin ardından yükselen güçlü bir topluluktu. Arap yarımadasının kuzeyinde, bugün Medain Salih ya da antik adıyla Hegra denen bölgeye yerleştiler. Verimli vadiler, yükselen kayalıklar, ılıman iklim — bu toprak onlara her şeyi vermişti.

Semud kavminin en büyük özelliği mühendislik ve mimariydi. Kayalara ev oyuyorlardı. Sağlam kaya bloklarını yontarak içine odalar, salonlar, mezarlar inşa ediyorlardı. Bu eserler kısmen bugüne kadar ulaşmıştır; Medain Salih'teki anıtsal yapılar, o medeniyetin büyüklüğüne hâlâ tanıklık eder.

Ancak bu büyüklük onları Allah'ı unutturmaya başladı. Putlara taptılar, zayıfı ezdiler, uyarılara kulak vermediler. Allah da onlara kendi içlerinden, onları en iyi tanıyan birini gönderdi: Hz. Salih. O hem Semud'un bir ferdi, hem de Allah'ın seçtiği peygamberiydi. 'Ey kavmim! Allah'a kulluk edin. Sizin için O'ndan başka hiçbir ilah yoktur. O sizi topraktan yarattı ve sizi orada imar etti' dedi. Ama Semud, tıpkı Ad gibi, büyüklük sarhoşluğundan uyanmak istemedi.

Semud kavminin ileri gelenleri Hz. Salih'e bir itirazla çıktı: 'Eğer gerçekten peygambersen, bize bir mucize göster.' Talepleri somuttu: Şu taşın içinden bir dişi deve çıkar. Allah bu mucizeyi gerçekleştirdi — kayadan gebe bir dişi deve belirdi.

Hz. Salih onlara açıkladı: 'Bu, Allah'ın devesidir; size bir ayettir. Onu serbestçe Allah'ın yerinde otlasın. Ona dokunmayın. Yoksa sizi can yakıcı bir azap yakalar.' Devenin birkaç hükmü vardı: Belirli günlerde su içmek ona aitti, diğer günlerde kavmin sürüleri su içerdi. Deve serbestçe otlayacak, kimse ona zarar vermeyecekti.

Başlangıçta herkes bu düzene uydu. Ama mucize zamanla alışkanlığa dönüştü; alışkanlık nankörlüğe. Bazıları deveyi artık bir yük olarak görmeye başladı. Su kaynaklarından bazı günlerde yararlanamadıkları için öfkelendiler. Mucizenin kendisi, zamanla bir şikayet kaynağına dönüşmüştü.

Semud'dan dokuz adam bir araya geldi. Bunlar kavmin azgın, kışkırtıcı kesimiydiler. Aralarında konuştular ve bir karara vardılar: Deveyi keseceklerdi. İçlerinden Kadar ibn Salif adlı biri bu işi üstlendi.

Gün geldi; deveyi kılıçla kestiler. Hz. Salih bu haberi alınca kavmine döndü ve üzüntüyle uyardı: 'Rabbinizin emrini çiğnediniz. Üç gün daha yurdunuzda geçinin. Sonra, yalan çıkmayan bir azap gelecek.'

Üç gün... Tövbe için üç gün. Dönmek için üç gün. Ama Semud bu üç günü pişmanlıkla değil, Hz. Salih'e komplo kurarak geçirdi. Bazıları o geceleri ona suikast düzenlemeye bile kalktı; melekler onları engelledi.

Kur'an o üç günü şöyle tasvir eder: Birinci gün sabahı yüzler sarardı. İkinci gün kırmızıya döndü. Üçüncü gün simsiyah oldu. Dördüncü gün sabahı ise gökyüzünden öyle korkunç bir ses geldi — 'sayhah', ilahi çığlık — ve Semud, yüksek evlerinde, oyulmuş kayalarının içinde, tümüyle yok oldu.

Hz. Salih ve müminler kurtuldu. Semud'dan geriye ne kaldı? Boş evler. Oyulmuş kayalar. Ve o muhteşem mimarinin ortasında, içinde hiçbir ses olmayan, terk edilmiş bir şehir.

Bugün Medain Salih, Suudi Arabistan'ın en önemli arkeolojik alanlarından biri. 2008'de UNESCO Dünya Mirası ilan edildi. Kaya içine oyulmuş 131 anıtsal mezar, antik su kanalları, yazıtlar... Araştırmacılar bu bölgenin binlerce yıl önce büyük bir uygarlığın merkezi olduğunu teyit ediyor.

Rivayete göre Hz. Peygamber (s.a.v.) Tebük Seferi'nde ordusuyla bu bölgeden geçti. Ashabına: 'Bu, azaba uğrayan bir kavmin yurdudur. Buradan hızla geçin ve ağlayın' buyurdu. Başını örterek oradan çabucak geçti.

Semud kıssasının bize söylediği şu: Mucize görmek, inanmak için yeterli değildir. İnanmak için kalbin açık olması gerekir. Deveyi gören herkes gördü; ama görmek isteyenler imanı, görmek istemeyenler bahaneleri buldu.