İsrailoğulları, zulme uğradıklarında Allah'tan bir kral istediler. Allah onlara Talut'u gönderdi. Pek çok asker orduda yer aldı; aralarında Hz. Davud da vardı. Davud henüz gençti, babasının koyun sürüsünü otlatan bir çobandı.

İki ordu karşılaştığında Filistin saflarından dev yapılı savaşçı Calut öne çıktı ve meydan okudu. Talut'un ordusundan kimse karşısına çıkmaya cesaret edemedi. Küçük Davud ilerledi. Yanında yalnızca çoban değneği ve çantasındaki birkaç taş vardı. Askerler onu geri çevirmeye çalıştı; 'Sen bu işin adamı değilsin' dediler. Davud kararlıydı: 'Ben çobanlık yaparken aslanla ve ayıyla tek başıma dövüştüm. Bu kâfir de onlardan farklı değil.'

Davud sapanını çevirdi ve bir taşı Calut'un alnına isabet ettirdi. Dev savaşçı yere yığıldı. Filistin ordusu bozguna uğradı. O günden sonra Davud, İsrailoğulları arasında efsanevi bir isim oldu.

Calut'un ardından Hz. Davud hem kral hem de peygamber olarak yüceltildi. Allah ona Zebur'u indirdi. Zebur; ilahi sözler, tesbihat ve şükür ilahilerinden oluşan kutsal bir kitaptır. Hz. Davud Zebur'u öyle eşsiz bir sesle okurdu ki Kur'an-ı Kerim bu mucizeyi şöyle aktarır: 'Dağları ve kuşları onunla birlikte tesbih etmek üzere boyun eğdirdik.'

Allah ona demir işlemeyi de öğretti. Davud, demir zırhlar yapar ve bunları insanlara dağıtırdı. Kur'an bunu bir nimet olarak sayar: 'Ona demir işlemeyi öğrettik: Geniş halkalar yap ve işte bu nimete şükret.' Hz. Davud böylece hem manevi hem de maddi bir güç kaynağı oldu; aldığı her nimeti Allah'ın emrine hizmet için kullandı.

Yönetimi güçlü ve adildi. Kur'an onu 'evvâb — çok dönüp Allah'a yönelen' sıfatıyla niteler. Her fırsatta ibadete, tesbih ve ilahiye yönelirdi. Saltanat ona sükûtu değil, şükrü öğretti.

Hz. Davud'un en belirgin özelliklerinden biri sesinin güzelliğiydi. Zebur'u okuduğunda insanlar, hayvanlar ve doğa onunla birlikte tesbih ederdi. Peygamberimiz bir gün Hz. Ebu Musa el-Eş'arî'nin okuduğunu işitince şöyle buyurdu: 'Ebu Musa'ya, Davud ailesinin mizmarlarından güzel sesli enstrümanlarından bir mizmar verilmiştir.'

Hz. Davud, geceleri uyumaz, sabahın erken saatlerinde kalkarak Allah'ı tesbih ederdi. Peygamberimiz ona atıfla buyurmuştur: 'Allah'a en sevimli namaz Davud'un namazıdır; gecenin yarısında uyur, üçte birinde kalkar ibadet eder, altıda birinde yeniden uyurdu. En sevimli oruç da Davud'un orucudur; bir gün tutar, bir gün tutmazdı.'

Onun ibadeti bir yük değil, bir neşeydi. Dağların yankılaması, kuşların susarak onu dinlemesi — bu imgeler, ihlasın doğayla bile buluşabileceğini anlatır.

Kur'an-ı Kerim, Hz. Davud hakkında çarpıcı bir sınav sahnesi aktarır. Bir gün ibadethaneden iki kişi içeri girdi. Birinin koyunları çoktu; diğerinin yalnızca bir koyunu vardı. Çok koyunlu olan, tek koyunu olan arkadaşının koyununu da almak istiyordu. Davud meseleyi dinlemeden hüküm verdi ve haksız bulduğu tarafa kızdı.

Allah bu sahneyle Hz. Davud'u bir sınava tabi tutmuştu; aceleci hüküm verme ve tarafı dinlemeden karar almanın tehlikesini gösterdi. Davud durumu fark edince yıkıldı: 'Rabbinin beni sınadığını anladı, hemen rükûa kapandı ve tövbe etti.'

Allah bu tövbeyi kabul etti. Kur'an şöyle buyurur: 'Bunun üzerine onu bağışladık. Gerçekten ona katımızda yakınlık ve güzel bir dönüş yeri vardır.' Hz. Davud'un bu sahnesi; büyüklüğün hatadan ibaret olmadığını, hatadan sonra derhal Allah'a dönmenin onu peygamberlerin özelliği haline getirdiğini öğretir.